یعنی کی می تونم باشم؟

گردآوری سپیده جلوخانی - www.derakhtesib.com

 

 

به آدمها برای نوع بودنشون حق انتخاب داده شده

کی باشم؟ چقدر باشم؟ چطوری باشم؟ تا کجا باشم؟

تو مرحله ای از زندگیمون با این سوال جدی روبرو می شیم

انگار یه جایی دیگه بذر  ما دلش میخواد از زیر خاک بیرون بزنه، جوونه بزنه، پا بگیره و زندگیش رو شروع کنه، ولی چون نمیدونیم چی دلمون میخواد و میدونیم حق انتخاب داریم

شروع می کنیم به انتخاب کردن و کنترل کردن اندازه ی خاک، اندازه ی نور خورشید، اندازه ی دما ، رطوبت هوا.. و چون هیچ کدوم تحت کنترل ما نیست – از شدت ناکامی و ناامیدی- خشمگین شده و انگشت تقصیر رو به سمت عوامل بیرونی نشونه می بریم که یعنی اینها نمی گذارند تا من رشد کنم

اما واقعا کسی مقصر هست؟ یا همه ی اینها ترس از اینه که نمیدونم باید کدوم طرفی برم و بیشتر دارم  راهی –بهتره بگم بهانه ای- پیدا می کنم برای نرفتن؟ یا شایدم می ترسم مسیری رو برم و بعدا بفهمم “درست ترین” مسیر من نبوده و عمرم تلف بشه؟

این سوالهای آخر همشون به یه جواب ختم می شن.. به “کمال گرایی”

و صدالبته این ته جاده نیست و همین کمالگرایی رو می شه تعدیل کرد

حالا چطوری بفهمم اصلا من کی هستم ؟

چند تا راه وجود داره؛

” رابرت الکس جانسون”  نویسنده ی کتاب “زندگی نزیسته ات را زندگی کن”  یه جمله داره که جواب سوال ما رو میده:

 

 

 

“کسی که حامل توان بالقوه ی ماست، قهرمان ما می شود”

“قهرمان ما”

 از دوران نوجوانی یا همین الان.. نگاه کنید و ببینید چه کسی رو تحسین می کنید؟ اینطوری جاده ی شما مشخص می شه. البته شاید قهرمان شما تو جنگ کشته شده باشه معناش این نیست که شما هم باید الان جبهه ای پیدا کنید و به جنگ برید

بیشتر یعنی مسیر زندگی اون رو انتخاب کنید.. می تونید زندگی نامه ی اون آدم رو بخونید، می تونید هم فکر های اون رو پیدا کنید و به زندگی اونها هم نگاهی بیندازید..

حتی ممکنه شما تو نوع زدن قله با اون آدم متفاوت باشید و وسط های مسیر ایده ی تازه ای به ذهنتون برسه و دلتون بخواد راه رو تغییر بدید

این کمک بزرگیه..

یک راه دیگه هم وجود داره

به روانشناس مراجعه کنید و در تست های استعدادیابی و مصاحبه های تخصصی اون شرکت کنید تا بدونید چه مقدار از ظریفیت خودتون رو زندگی کردین و چه راههای دیگه ای هم هست که می تونه اونم جاده ی شما محسوب بشه؟

 

 

 


نظرات کاربران
ارسال نظر